cagatayHan

bir isaret bekliyorum sanki bugünlerde...
ya bir yol acacak yepyeni günlere...
ya da alıp götürecek beni eskilere...
bugünümden bir hayır görmediğimden herhalde...
yeri yok yaşadığım anın yüreğimde...

demiştim ya "anı yaşa"...
olmadı işte hiç yakalayamadım o anı...
ya yüreğimde kalmış yıkık dökük bir anı...
ya da geleceğe dair umutsuzluk çaldı benden zamanı...

sensiz kaldım...
ansız kaldım...
bensiz kaldım...
tatsız kaldım...
umutsuz hevessiz kaldım...
sessiz kaldım...
nefessiz kaldım...

herşeyden geçtim geçmesine de artık...
sindiremedim bi türlü...tek kelime selamsız kaldım...

karmakarısık...
kalbim...
beynim...
ve hangisine ait bilmiyorum ama duygularım...
bi nevi çaresizlik...
nası geçicek ki bunlar...
bir kez daha atlatılabilecek mi...
bi çare bulunabilecek mi...
her şeyi bırakmak mı lazım...
bambaska biseye odaklanmak mı...
uzaklara gitmek mesela...
bırakıp geride herşeyi...
gidip dönmemek mi...
içindeki tüm kötü hislerin türkçesini unutana kadar...
cok bilinmeyenli bi denklem değil bu...
bulabildiğim tek cözüm bu...
ve elimden gelirse şayet...
bunu kovalamak gerek...
gitmek
dönmemek
kaçmak
saklanmak
hatırlamamak
unutmak
unutulmak
düsünmemek
dağıtmak
kafayı
kendini
beni
seni
herşeyi
...

yolum açık olsun insallah...
gitmek istiyorum dönmemek...

sığamadım buralara...

duydum ki unutmuşsun...
beni bizi her şeyi...
gözlerimin renginin kıymeti yok...
ama tabi bu sana yaş akıtmadığı için değil...
çok daha net gösteren şeyler olduğu için gerçeği...

tabi unutuluyor evet...
bazen elinle yapıyorsun...
bazen elinle...
bazense elinle...
evet evet ben yaptım her şeyi kimsenin suçu yok...
ne yedi renk olabilmişim...ne de tende can...
gündüz hayalinmişim gece hayalin...pehh...

şimdi iki açıklaması olabilir bunun...
ya ben gerçekten hiç bişeye değmiyorum...
ya da kimse benim yaptıklarıma değmiyor...

yine herkes suçsuz kalsın...
verilen sözler ortada kalsın...
ben yine kendi kendime...
kendi başıma sadece...
yalnız başıma...

acırım heder olan o en güzel yıllara...
tabi onların güzelliği de bir hipotezden ibaret...

çok mu fazla bu sitem???

ben yazdım kadere hüznü perişanı...
yazdım da bitemez mi ümitler cidden...
yalan o kuyruklusundan hem de...
öyle de biter ki hem de...
kısa çöpü çekersin milyon kere peşpeşe...
o da koymamaya başlar bi zaman sonra...
öylesine kabullenirsin ki durumu...
artık içinden hiç bişeyi düşünmek bile gelmez...
katlanırsın kabullenirsin çaresizce...
sahi anlatabilir misin kimseye?
kimse kimsesizliğini hissedebilir mi?..
kimse derdine ortak olabilir mi?..
(çare olmasından geçtim dikkat ettiysen)
kim bilir...
belki...
bi gün...
yok yok bu sorular o bitemeyen ümitlerin emaresi...
bitemeyen ümitlerin bittiği yerden sesleniyorum...
yok yok merak etme seni sevmiyorum...
ben o yalana artık inanmıyorum...

s
u
s
m
a
k

g
e
r
e
k
!